Alleen wonen

| Sanne's Life

Het is ruim 2 jaar geleden dat ik besloot om mijn ouderlijk huis te verlaten en op mezelf te gaan wonen in de grote stad. Daarmee besloot ik dus ook om echt alleen te gaan wonen. Maar hoe is het om zo vaak alleen te zijn en op jezelf te wonen?


Op mijn achttiende had ik dezelfde beslissing gemaakt om dezelfde reden; mijn studie was ver van mijn woonplaats dus besloot ik te verhuizen. In 2007 verhuisde ik naar Utrecht waar ik het net een half jaartje heb vol gehouden. Ik kende er niemand, de studie die ik deed vond ik niks en ik sloot mezelf letterlijk op. Huilend heb ik aan mijn ouders gevraagd of ik alsjeblieft weer thuis mocht komen wonen. En ik zei toen tegen mezelf dat ik absoluut nooit meer alleen wilde wonen. Om me heen zag ik mensen op zichzelf gaan wonen en ik vroeg me af waarom die mensen zichzelf dat aandeden. Ik vond het zo verschrikkelijk om zoveel alleen te zijn en me zo opgesloten te voelen. Want zo voelde het destijds. Toch voelde het ineens goed om wel op mezelf te gaan wonen en dit gevoel was er eigenlijk vrij plotseling. Mijn studie verhuisde naar R’dam en ik zag het niet zitten om dagelijks zoveel te moeten reizen en vroeg op te staan. Een paar vriendinnen vroegen toen waarom ik niet op mezelf ging wonen. Oh nee, absoluut niet! Ik dacht er niet eens over na. Totdat ik bijna dagelijks in Rotterdam was en vanaf kleins af aan voel ik me zo thuis in die stad. Ik ging nadenken over hoeveel vrijheid het me zou geven en hoeveel meer ik kon doen wat ik echt wilde doen. En toen begon het te kriebelen en begon ik er met mijn ouders over te praten of het misschien toch wel een goed idee was.


Dus op 12 augustus 2012 verhuisde ik naar Rotterdam terwijl mijn vader huilend op de stoep stond. Ik vond het moeilijk om mijn ouders achter te laten, want zo voelde het na alles wat we hadden mee gemaakt en nadat ik zoveel zorg voor ze had gehad. Maar ik wist ook dat het belangrijk was om nu voor mezelf te kiezen. Ik stond compleet achter mijn beslissing en ik had er zin in. Ik had er ook absoluut vertrouwen in.
De eerste weken in Rotterdam waren precies zoals ik had verwacht of misschien zelfs wel beter. Ik maakte kennis met Lisa in de eerste weken dat ik daar woonde, ze nam me veel mee en leerde me R’dam nog beter kennen. Ook werd ik verliefd op een Rotterdamse baard, wat helemaal te mooi leek om waar te zijn en waar ik dan ook niet in durfde te geloven. Ik dronk biertjes, zat op het terras, danste en kwam ‘s nachts dronken thuis. Ik was nooit dronken en ik zat normaal altijd heel veel thuis maar ik genoot optimaal.

Maar helaas bleef het niet zo mooi. De baard liet me zitten omdat ik mezelf niet open durfde te stellen, Lisa kon niet meer feesten want er zat een Laurent in haar buik (geen negatief punt! Maar dingen veranderde daardoor wel.) en ik kwam mezelf even keihard tegen. Ik zat alsnog veel alleen en het verdriet van de afgelopen jaren kwam heel hard terug. Ik sliep niet meer, ik kon niet meer eten, naar buiten gaan vond ik eng, ik had angstaanvallen en ik zag ‘s nachts dingen die er niet waren. Ik zat er compleet doorheen en het lukte me niet om mijn normale dagelijkse leven te leiden. Ik zag zelf eigenlijk niet in hoe slecht het ging. Totdat ik met de schoolpsycholoog ging praten die me aanraadde om per direct met school te stoppen. Het ging veel slechter met me dan ik zelf door had. Later kreeg ik te horen dat ik last had van een post traumatische stress stoornis. Het lastigste vond ik om toe te geven aan mijn directe omgeving dat het inderdaad echt slecht met me ging en ik even niet meer kon. Gelukkig werd hier heel goed en begripvol op gereageerd. Gelukkig ook door mijn ouders, die ik niet teleur wilde stellen.


Na maanden therapie heb ik geleerd om mijn koppie boven water te houden. Tuurlijk blijf ik mijn broer missen en de angst hebben dat ik morgen iedereen verlies, maar het beheerst mijn leven niet meer. En het kost me geen moeite meer om de deur uit te stappen en boodschappen te gaan doen.

Alsnog vind ik alleen wonen niet het allerleukste. Ik ben iemand die heel graag samen met iemand is, natuurlijk heeft iedereen een momentje voor zichzelf nodig. Maar er gaan dagen voorbij dat ik niemand zie en spreek. Dat ik thuis kom dat er niemand is, dat er niemand is die vraagt hoe het gaat of waar je even iets bij kwijt kunt. En dat blijft wennen. Want blije en verdrietige momenten wil ik toch het liefst met iemand delen. Ik ben er aan gewend maar het kan me nog steeds heel erg verdrietig maken. Vooral als je vrijgezel bent en alleen woont, is het heel vaak stil en ben je vaak alleen. Als je een vriend/vriendin hebt zie je die meerdere keren per week, spreek je elkaar dagelijks of bel je elkaar aan het eind van de dag. En natuurlijk kan ik altijd vrienden Whatsappen of bellen maar ik vind het lastig. Ik vind het lastig om iets van mijn kant te laten komen, om te vragen of iemand met mij wil afspreken. Want ik heb altijd het idee dat ik te veel ben en iemand lastig val. Beetje stom maar het is helaas zo en dat zit in me.


Is het wat ik er van verwacht had? Nee, absoluut niet. En dan op een negatieve en positieve manier.
Negatief omdat ik er meer van verwacht had. Meer van anderen en meer van mezelf. Maar verwachtingen zijn stom. Ik had verwacht dat ik meer bezoek zou krijgen van familie en vrienden, meer zou uitgaan en spontaan dingen zou ondernemen. Alsnog neem ik mijn vrienden natuurlijk niets kwalijk want ik zie ze alsnog heel veel en ik weet dat ze altijd voor me klaar staan.
Positief omdat ik veel meer vrijheid heb. Begrijp me niet verkeerd, mijn ouders zijn totaal niet moeilijk en thuis mocht ik in principe alles van ze. Maar het kon gewoon niet. Ik kon niet naar concerten, avonden uit of spontaan naar vrienden want dan kwam ik vervolgens niet meer thuis of moest ik uren reizen. Nu zit ik super centraal en kan ik naar concerten in Amsterdam en kan ik ‘s avonds nog normaal thuis komen.
Ook heeft Rotterdam me vriendschap van dichtbij laten leren kennen. Ik heb nooit vrienden in de buurt gehad dus ik wist niet hoe het was om spontaan af te spreken of naar iemand toe te gaan als je er behoefte aan hebt. Vooral toen het heel slecht met me ging en niet goed ging op school, heb ik vaak huilend bij Lisa op de stoep gestaan. Het is heel fijn als je net iets rots hebt mee gemaakt en gelijk naar iemand toe kan die naar je luistert en je begrijpt. Ik weet niet of ik het zonder die vriendschap had volgehouden. Dus dat is me erg dierbaar.

Al met al klinkt het nu misschien heel dramatisch en ‘Oh, kijk me toch eens zielig zijn!’, maar dat is niet wat ik probeer te zeggen. Ik probeer alleen een beetje over te laten komen hoe het is om alleen te wonen. Want veel mensen gaan gelijk samen wonen of wonen nog bij hun ouders en mensen doen alsof ze weten hoe het is. Zolang je zelf niet hebt mee gemaakt hoe het is om voor jezelf te zorgen en vaak alleen te zijn, moet je daar eigenlijk ook niet over oordelen. Maar heb respect dat mensen het kunnen. En probeer jezelf eens te verplaatsen in een ander. Ik hoop dat jullie me hierdoor weer een beetje beter begrijpen en waarom er soms momenten zijn dat ik alleen maar even flink wil huilen, haha.

Zouden jullie op jezelf kunnen wonen?

 
38 Comments

38 Comments on Alleen wonen

  1. iris
    31 oktober 2014 at 13:01 (6 jaar ago)

    Lieve Sanne!!

    heel mooi geschreven en ik zie mezelf er ook wel in! 2 jaar geleden ben ik ook op mezelf gaan wonen toen 2 was ik 17. Niet omdat ik het perse wilde maar mijn studie was te ver weg om elke dag te reizen. Ik had er heel veel zin in en het leek me heerlijk om alles zelf te mogen bepalen maar wat viel dat tegen! Ik had totaal geen leuke huisgenoten en al mijn klasgenootjes woonde nog thuis. Mijn vader is al 9 jaar geleden overleden maar wat voelde ik me kut dat ik mijn moeder alleen achterliet! Wel had ik een heel lief vriendinnetje die bijna om de hoek van me woonde zij heeft me er echt doorheen gesleept ik heb in totaal 1 jaar alleen gewoond daarna kwamen gelukkig 3 lieve meiden uit mijn klas ook in Nijmegen wonen en huurde we met zo’n viertjes een huis dat voelde zo veel beter elke dag wakker worden en weten dat je samen kunt ontbijten en kletsen! Helaas ben ik moeten stoppen met mijn opleiding en kon ik het niet betalen om daar te blijven wonen. Nu woon ik dus weer gezellig met mijn moeder thuis.

    oeps beetje lang verhaal geworden wat ik er vooral met probeer te zeggen is dat mensen vaak alleen maar de leuke kant zien van alleen wonen maar wat heb ik vaak jankend alleen op bed gelegen dat ik me eenzaam voelde!!

    en ga vooral door met je leuke blog

    i Love You!!

    Beantwoorden
    • Sanne
      31 oktober 2014 at 23:24 (6 jaar ago)

      Dankjewel :) hopelijk is t weer fijn bij je moeder.

      Beantwoorden
  2. Kelly
    31 oktober 2014 at 13:35 (6 jaar ago)

    Ik herken mezelf hier ook wel een beetje in. Ik ben nu 23 en ben uit huis gegaan toen ik bijna 19 was. Eerst anti-kraak met twee vrienden, maar dat trok ik niet meer dus toen een eigen anti-kraakhuis dat met enkele maanden gesloopt werd. Van hot naar her, een maand in zwolle, relatie weer uit, weekje bij mijn moeder, en toen op kamers, omdat ik het echt niet trok onder regeltjes te moeten leven. Ik wilde vrijheid! Man,wat was ik dom en naief.. Ik had veel beter bij mijn ouders kunnen blijven, opleiding afmaken en werk zoeken. Ik werd bedonderd door de huisbaas, ging er financieel ontzettend op achteruit, en heb uiteindelijk een huurhuisje in de binnenstad kunnen krijgen. Tot ik afgelopen augustus mijn relatie verbrak. We zijn 3 jaar samen geweest en nu hij weg is, kan ik de huur nog amper betalen. Heel vervelend, maarja, kies je dan voor jezelf of voor geld.. Geluk of geld. Ik heb voor het eerste gekozen en zal dus nu opnieuw vol schaamte de hulp van mijn ouders moeten inschakelen. Aan de ene kant ben ik trots op mezelf, dat ik hier nog steeds op deze manier sta en positief door ga, maar aan de andere kant had ik niet zo stom moeten zijn, en de kunst afkijken bij grote zus-lief. Maar blijf positief Sanne, ik weet dat je dat kunt! (ik volg je stilletjes al lang genoeg om dat te weten;))

    Beantwoorden
    • Sanne
      31 oktober 2014 at 23:25 (6 jaar ago)

      Dankjewel, Kelly. Goed dat je voor jezelf hebt gekozen.

      Beantwoorden
  3. Marieke
    31 oktober 2014 at 13:43 (6 jaar ago)

    Hee Sanne!
    Mijn eerste reactie op je blog haha! Maar ik wilde even zeggen dat ik het heel bijzonder vind dat je je zo open stelt in deze blog! Het lijkt mij namelijk ontzettend eng, aangezien anderen altijd een mening zullen hebben. Vind ik knap van je en mag je trots op zijn!
    Ik volg je al wel wat langer, maar had nog nooit iets achter gelaten, maar vond dat het nu wel eens mocht :)

    Ik hoop dat je toch nog eens een leuke baard tegen komt en nog veel gelukkiger mag worden in je huisje in het leuke! Rotterdam :D

    liefs marieke

    ps; echt heel tof trouwens dat jij af en toe over Rdam schrijft, is weer eens wat anders dan altijd Adam! En dichterbij voor mij :D

    Beantwoorden
    • Sanne
      31 oktober 2014 at 23:27 (6 jaar ago)

      Ja, dat was het wel. Ik heb t opgeschreven omdat ik t kwijt moest. Maar toen t er eenmaal stond, wist ik dat er misschien mensen zouden denken dat ik t alleen maar deed om zielig gevonden te worden en dat is t laatste wat ik wil. Toch is t me aardig gelukt om mijn gevoelens goed over te brengen en hoopte ik dat mensen zich er in zouden herkennen. En yay, R’dam!

      Beantwoorden
  4. xx_Patries_xx
    31 oktober 2014 at 13:50 (6 jaar ago)

    goed geschreven, dapper van je vind ik het wel.. ik woon nu 7 jaar samen maar ik denk niet dat ik alleen zou kunnen wonen.. ik kan goed alleen zijn maar hele dagen? nee dat denk ik niet! ik hoop dat je nog een mooie tijd mag beleven daar en snel de ware vind om het mee te delen

    Beantwoorden
    • Sanne
      31 oktober 2014 at 23:28 (6 jaar ago)

      Haha dankjewel. :) Het is wel lastig dat door t vele alleen zijn ik t wel gewend ben om veel alleen te zijn. En daardoor ben ik ook weer snel geïrriteerd als ik te lang met iemand samen ben. Voor mij wordt t juist weer heel spannend of t samen wonen me wel gaat bevallen, haha. Maar komt vast goed.

      Beantwoorden
  5. Sanne
    31 oktober 2014 at 15:44 (6 jaar ago)

    Dat is best een heftig stukje tekst.
    Ik ben in maart dit jaar op mezelf gaan wonen, ik was net 23. Heb geen vriend maar wel drie hondjes. In een huis zonder honden zou ik me verschrikkelijk eenzaam voelen.
    Maar nu vind ik het heerlijk om op mezelf te wonen, heb geen moment spijt gehad.

    Beantwoorden
    • Sanne
      31 oktober 2014 at 23:29 (6 jaar ago)

      Ah, wat leuk met hondjes! :D Ik zou zoooo graag een huisdier willen maar t gaat en mag niet. Droom is wel echt om mijn eigen plekje te vinden en dat ik tijd en ruimte genoeg heb voor een hond.

      Beantwoorden
  6. Zoë
    31 oktober 2014 at 15:50 (6 jaar ago)

    He Sanne,
    Ik herken me in jouw verhaal. Ik ben nu 18 en woon sinds eind september op mezelf voor mijn qtudie. Ik was blij dat ik op mezelf ging wonen, want ik zag er helemaal naar uit. Vrienden uitnodigen, doen wat ik wil, geen ruzie thuis. Maar dit is me ook heel erg tegengevallen. Sinds het begin heb ik al enorme huilbuien. Ik dacht wel dat dit zou overgaan, maar tot nu toe is er nog niets veranderd. Ik voel me verschrikkelijk in mijn nieuwe stad. Normaal ben ik iemand die graag alleen is, maar ik voel me echt te alleen op kamers. Ik ga wel nog in de weekends naar huis, en ik ben altijd blij als het bijna weekend is. Ik heb wel een vriend, maar die kan niet iedere week langskomen en hij is ook niet echt iemand die veel berichten stuurt. Ook komen er nooit echt veel vrienden langs, want die hebben het natuurlijk ook druk.

    Ook is mijn studie mentaal heel zwaar. Ik studeer namelijk fysica aan de universiteit van Gent. Mijn thuis is in Brugge. Ik zit dus aelf nogal in de knoop met dit alles en ik herken me dus erg in jouw verhaal. Ik ben blij dat het nu toch al wat beter met je gaat dan een aantal jaar geleden!

    Beantwoorden
    • Sanne
      31 oktober 2014 at 23:29 (6 jaar ago)

      Wat jammer, joh. Ik hoop dat t met jou ook snel beter gaat.

      Beantwoorden
  7. Michelle
    31 oktober 2014 at 17:00 (6 jaar ago)

    Erg knap dat je dit allemaal opgeschreven hebt Sanne. Ik vond het zelf heel leuk om op mezelf te gaan wonen toen ik 18 was. Ik vond het niet wennen en juist niet eenzaam. Ik woonde toen met huisgenootjes en proefde van het studentenleven. Dat is sinds twee maanden anders: ik woon nu echt alleen. Ik vond dat best spannend, want een mega sociaal leven heb ik niet. Zou ik niet eenzaam worden? Ik hou van alleen zijn, soms, maar verder herken ik heel veel in wat je zegt over dat sociale deel. Dat je zelf niet zo snel vraagt om iets te gaan doen e.d. Erg herkenbaar!

    Beantwoorden
    • Sanne
      31 oktober 2014 at 23:30 (6 jaar ago)

      Ik hoop dat t goed komt. :)

      Beantwoorden
  8. Jasmijn
    31 oktober 2014 at 18:00 (6 jaar ago)

    Supergoed dat je dit hebt gedeeld! Ik ga nog lang niet het huis uit, ik zit nu pas in de 3e van Gymnasium, dus voor dat ik ga zijn we al 4 jaar verder. Maar echt heel knap dat je dit hebt geschreven, je bent een topper ♥

    Beantwoorden
    • Sanne
      31 oktober 2014 at 23:30 (6 jaar ago)

      Dankjewel :)

      Beantwoorden
  9. Marianne
    31 oktober 2014 at 18:05 (6 jaar ago)

    Hey Sanne,

    Wat dapper dat je dit durft te delen met ons :) Echt een powervrouw!
    Ik herken wel bepaalde dingen bij mezelf. Ik woon sinds maart ook in Rdam!
    Ik hou van de stad, de nuchtere mensen en het lekkere, platte Rotterdamse accent.
    Maar het gevoel van thuiskomen en dat er niet iemand is waar je gewoon even tegen aan kan kletsen, herken ik sterk.
    Dat is voor mij nog even wennen.

    Blijf sterk, en blijf vooral lachen en genieten. ( ook al zijn het maar hele kleine momentjes )

    (Ik sta altijd open voor nieuwe ontmoetingen ;) )

    Beantwoorden
    • Sanne
      31 oktober 2014 at 23:31 (6 jaar ago)

      Dankjewel :) ik geniet volop van de stad.

      Beantwoorden
  10. Dailynailsart
    31 oktober 2014 at 18:09 (6 jaar ago)

    Mooi geschreven. Veel mensen vergissen zich enorm. Op jezelf gaan is een hele stap en heeft zeker wel consequenties.

    Beantwoorden
    • Sanne
      31 oktober 2014 at 23:31 (6 jaar ago)

      Ja, het is nogal wat. Je komt jezelf nogal tegen.

      Beantwoorden
  11. Marije
    31 oktober 2014 at 18:22 (6 jaar ago)

    lieve Sanne,
    Wat mooi geschreven en wat knap dat je t durfte online te zetten. Ook erg knap dat je na zo’n negatieve ervaring toch weer ervoor hebt gekozen om op jezelf te gaan wonen. Mij lijkt het best lastig om de hele dag met jezelf opgescheept te zitten, ik erger me nu al constant aan mezelf. Ik wil nog even zeggen dat je een top wijf bent en ik je een sterk en leuk persoon vind (wat ik ervan zie)

    Liefs Marije

    Beantwoorden
    • Sanne
      31 oktober 2014 at 23:32 (6 jaar ago)

      Haha, dankjewel. :)

      Beantwoorden
  12. Saar
    31 oktober 2014 at 19:42 (6 jaar ago)

    Ik snap je gevoel deels, ik heb het helaas andersom… Ik woon nog bij mijn vader, en ben vaak alleen thuis als mijn zusje en vader naar hun eigen verkering zijn. Gevolg is dus dat ik alleen op de bank zit ergens in the middle of nowhere waar ook bijna geen bussen naartoe rijden. Dus ook feestjes worden hier niet vaak gegeven, haha.
    Eerder vond ik het heerlijk om zoveel alleen te zijn en trok ik me ook bewust terug in mijn kamer. Nu vind ik het naar en trek ik het bijna niet meer.
    Ik hoop dat ik als ik op kamers ga vaker met vriendinnen kan eten en leuke dingen met ze kan doen.

    Ik heb ook altijd het gevoel dat ik teveel ben… Ben totaal net onzeker, alleen wat dat gebied betreft. Stom is dat.

    Knuffels!
    (Als ik iemand kan vinden om mee te gaan kom ik naar DYTG om je een knuffel te geven)

    Beantwoorden
    • Sanne
      31 oktober 2014 at 23:33 (6 jaar ago)

      Wat vervelend. Ook dat gevoel snap ik heel goed. Toen ik nog thuis woonde en in mijn pubertijd zat, woonde iedereen waar ik mee om ging nogal ver. Dus ik zat ook vaak weekenden thuis of er zijn zelfs jaren geweest dat ik helemaal geen vrienden had. Dan is t fijn dat je een thuis hebt maar dan ben je alsnog heel verdrietig.

      Beantwoorden
  13. Vink
    31 oktober 2014 at 23:54 (6 jaar ago)

    ik herken me hier zo erg in Sanne! Heel erg mooi geschreven

    Beantwoorden
  14. Eilish
    1 november 2014 at 00:37 (6 jaar ago)

    Ik zou graag op mezelf willen wonen, maar ik heb er gewoonweg geen geld voor! Gelukkig woont mn vriend op zichzelf, daar ben ik vaak. Dus zo wen ik er toch al een beetje aan haha! Maar ik hoop dat we ooit samen gaan wonen, dan komt het ‘echt op mezelf’ wonen er niet eens van! PSS is herkenbaar, die diagnose heb ik nu (onder andere) ook opgeplakt gekregen, yay me. School weet van niks en ik twjfel daarover. Wil niet dat ze gaan oordelen.. mweh.

    Beantwoorden
  15. Monique
    1 november 2014 at 00:52 (6 jaar ago)

    Ik vind het jammer om te lezen dat het alleen wonen je op bepaalde momenten zo tegen valt.

    Ik ben nu 23 en woon nog thuis. Wel wil ik binnen een jaar op mijzelf wonen. Ik ben altijd al een “loner” geweest en kan makkelijk een maand zonder vrienden. Heb ook weinig vrienden. Maar ergens ben ik ook wel bang om uit huis te gaan, want ik bespreek zo veel met mijn ouders, en doe veel leuke dingen met mijn moeder. En zoals jij ook al zei, die vragen hoe het met je gaat, een knuffel als je thuis komt, die is er dan niet meer.

    Er zit minder “liefde” of zo in het thuiskomen? Ik kan er nog niet veel over zeggen, maar vond de drie weken alleen thuis in de vakantie al te veel.

    Maar ik kan me wel heel goed indenken in hoe je je voelt. Je hebt gelukkig wel lieve vriendinnen. En je moet zeker niet bang zijn dat je te veel bent of zoiets. Wees gewoon jezelf, praat met zeals je ergens mee zit of gewoon om even over niks te praten. Daar zijn vriendinnen voor toch?

    En ik wil er ook voor je zijn hoor, als je gewoon iemand nodig hebt. Ik kan heel goed luisteren, haha :)

    Beantwoorden
  16. Jiska
    1 november 2014 at 12:24 (6 jaar ago)

    Hoi Sanne,

    Allereerst heel dapper dat je dit geschreven hebt, kan me voorstellen dat het best spannend is om te vertellen.

    Ik woon zelf nog thuis en weet van mezelf ook dat ik niet goed zou zijn in alleen wonen. Ik wil heel graag mijn verhaal kwijt aan het eind van de dag, dus kan heel goed begrijpen dat het wel eens jammer is als er niemand is om te luisteren.

    Mijn zus heeft ook een tijdje gehad dat ze echt angstaanvallen heeft gehad als ze ‘s avonds thuis zat (Dit kwam ook wel door een trauma van heimwee tijdens een paar maanden in Afrika). Ze heeft nu een hond en dat gaat veel beter, het is natuurlijk niet een mens die kan luisteren, maar toch heb je dan dat gevoel dat je niet alleen bent. Als je ooit nog eens de kans hebt om een hond te nemen (Ik begreep dat dat nu niet kan), zou ik dat zeker aanraden!

    En inmiddels volg ik je al heel wat jaartjes, dus als je nog eens iemand zou willen waar je aan het einde van de dag lekker tegen kan kletsen en je verhaal aan kwijt wilt, dan mail je maar hoor. Sta zeker open om te luisteren en kletsen! :)

    Sorry dat het zo’n lang stukje is geworden, hoop dat het je niet verveeld.

    Groetjes!

    Beantwoorden
  17. Chantal
    2 november 2014 at 16:49 (6 jaar ago)

    Ik zou zo zo zoo graag op mezelf willen. Alleen heb ik helaas het geld er niet voor. Ik zit sinds 8 maanden in de bijstand omdat ik maar geen werk kan vinden en plus dat de huizen in Amsterdam gewoon gigantisch duur zijn. Gelukkig heb ik vanaf 3 november weer een baantje bij de Hema maar alsnog met mijn bijbaantje erbij verdien ik nog maar 800 euro per maand en daar kan ik gewoon niet van leven.

    Gelukkig heb ik een vriend maar ook die studeert nog voor Fysiotherapeut. Die is in April klaar en hopen we een huisje te kunnen gaan zoeken als hij eenmaal ook een baan heeft. Scheelt toch. In mijn eentje kan ik het zeker niet betalen.

    Al zou ik het niet eens erg vinden om in mijn eentje weg te gaan. Ik heb het niet slecht thuis maar heb wel vaak ruzie met mijn ouders omdat ik het gewoon zat ben om thuis te zitten en in mijn kleine kamer te zitten. het lijkt me geweldig een eigen huis. Zelf koken waar je zin in hebt, zelf inrichten geen rekening houden met anderen etc.. heeeeeerlijk!

    Beantwoorden
    • Sanne
      2 november 2014 at 19:46 (6 jaar ago)

      Haha, ik zei precies hetzelfde toen ik op mezelf ging wonen. Maar t is vaak zo dat je als je uit huis gaat de meest heftige ruzie met je ouders krijgt omdat je alles zelf wilt doen en zij moeite hebben met los laten. En koken voor jezelf is ook niets aan.

      Beantwoorden
  18. Sas
    2 november 2014 at 17:10 (6 jaar ago)

    Wat heb je dit blogje mooi geschreven en een leuk artikel van gemaakt met foto’s. Ik vind het verhelderend, aangezien ik zelf nooit alleen heb gewoond..

    Beantwoorden
  19. Alice
    3 november 2014 at 15:01 (6 jaar ago)

    Heey Sanne,

    Dat wat jij hebt dat je het moeilijk vind om af te spreken met anderen heb ik ook.. Ik vind het heel moeilijk om spontaan wat te ondernemen en ben bang dat ik alleen maar lastig ben of dat ik iets wil doen waar die ander geen zin in heeft. Dit is echt niet erg als je dat hebt. Ik kan me gewoon heel goed in je verplaatsen. Ik woon dan niet alleen nu, dus daar kan ik niet goed over meepraten. Maar ik snap heel goed wat je voelt.

    Beantwoorden
  20. Jennifer
    3 november 2014 at 23:34 (6 jaar ago)

    Ik woon volgende maand alweer 5 jaar alleen, en ik vind het nog altijd heeerlijk! Maar dat komt misschien ook omdat ik enigkind ben..

    Beantwoorden
    • Sanne
      5 november 2014 at 12:42 (6 jaar ago)

      Hm ja, dat zou wel kunnen, dan ben je t opzich al een beetje gewend. Ik ben nu bijna 5 jaar enig kind en vind t echt niks! Sowieso moet ik er nog steeds aan wennen om alleen uit eten te gaan met mijn ouders of andere dingen. Het went niet.

      Beantwoorden
  21. Anika
    4 november 2014 at 00:15 (6 jaar ago)

    Wat een herkenbaar artikel! Ik woon en studeer sinds september 2012 (ook) in Rotterdam. Ik heb nog steeds niet echt vriendinnen gemaakt, en behalve de mensen van mijn studie spreek ik weinig mensen. Ik kom uit het Noorden dus afspreken met vriendinnen van daar is ook lastig! Ik zo graag iemand willen met wie ik spontaan eventjes de stad in kan, drankjes kan gaan doen of een dansje mee kan wagen!

    Beantwoorden
  22. Sophie
    5 november 2014 at 15:07 (6 jaar ago)

    Hoi Sanne, wat een heftig stukje tekst. Je hebt veel meegemaakt en ik snap dan ook dat het allemaal super zwaar gevallen moet zijn. Ik vind het ook echt heel erg voor je dat het alleen wonen af en toe zo eenzaam voor je is. Voor mij is dat gelukkig nooit zo geweest. Vanuit Zeeland ben ik op mijn achttiende op kamers gegaan in Amsterdam. Vanaf begin af aan heb ik het super naar mijn zin gehad en me nooit alleen gevoeld. Ik wil daarom ook even aan mensen laten weten dat het anders kan. Ik krijg bij het lezen van je stukje namelijk het gevoel alsof je ook mensen probeert te “waarschuwen” of zoiets. Aangezien je hier een aantal keer ook op meisjes reageert iets in de trant van “Ja, dat dacht ik ook eerst” en “Voor jezelf koken is helemaal niet leuk”. Dit hoeft natuurlijk niet voor iedereen zo te zijn! Al mijn vriendinnen die op zichzelf wonen hebben er geen problemen mee ondervonden. Ik zelf persoonlijk ook niet: ik voelde me vanaf het begin af aan thuis en op het moment dat je druk bezig bent met studeren ontmoet je vaak ook mensen. Dit kan uiteraard per persoon verschillen, maar ik probeer hier maar mee te zeggen dat alleen wonen echt niet altijd een ramp hoeft te zijn. In tegenstellig, veel mensen vinden het juist hartstikke fijn! Misschien helpt het ook om met huisgenoten samen te wonen? Dan heb je alsnog iemand om tegen aan te kletsen als je thuis komt, maar woon je toch op jezelf omdat voor de rest alles wel zelfstandig is. :) Wellicht een tip voor jou Sanne! Ik probeer echt niet gemeen te zijn, maar even wat balans aan te brengen in je stuk en mensen wat gerust te stellen die hierdoor misschien niet helemaal meer durven op zichzelf te gaan ;)

    XXXXXXXXXXX

    Beantwoorden
    • Sanne
      9 november 2014 at 00:20 (6 jaar ago)

      Ik probeer niet te zeggen dat t een ramp is. Het is mijn blog dus t lijkt me dan logisch dat ik t vanuit mijn kant laat zien. Ik woon met huisgenoten maar helaas.

      Beantwoorden

Laat een reactie achter bij Vink Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

captcha

Voer de CAPTCHA in

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>